Van Ampefy naar Antsirabe

Was een onrustige nacht, om het uur zat Pat wel op de wc waardoor ik ook weer wakker was. Hopelijk is nu alles eruit en gaat het overdag beter. Hij heeft in ieder geval met het ontbijt nog iets gegeten. De eerste 80 kilometer van vandaag ging over asfalt. Dan kan je nog discussiëren over het feit of dat wat in België ligt ook asfalt genoemd mag worden, jullie raden het al... er waren meer gaten en dan wel echte potholes dan asfalt. We reden vandaag wat rustiger dan gisteren, af en toe een foto momentje moet ook kunnen. De omgeving zag er geweldig uit. We reden door de bergen met overal waar je maar kon kijken rijstvelden. De eerste oogst is nu gedaan en de velden worden omgeploegd en van de klei worden bakstenen gedroogd en daarna gebakken. Er is dus volop bedrijvigheid. Op de weg zie je heel veel ossenkarren en Zebu's, af en toe is het wat zigzaggend overal doorheen. Na 80 kilometer kwamen we in een wat groter dorp aan, hier was het koffietijd.

Na dit dorp ging het asfalt over op onverhard. De weg was na de regentijd afgeschraapt, dus best aardig te rijden. Zo af en toe was er nog wat kuilen met loszand maar over het algemeen was het goed te doen. Onderweg nog een paar keer gestopt om wat te drinken en al het stof uit de ogen te halen. Volgende keer toch maar mijn stofbril opzetten in plaats van mijn zonnebril. Mijn voorgangers had ik al laten gaan om wat uit het stof te rijden, maar de vrachtwagens maakten nog veel meer stof. Dus als die gepasseerd was zag je de eerste tijd niet veel. Op een gegeven moment had ik nog bijna een hond onder mijn wiel, hij bleef midden op de weg stil staan en gelukkig ik ook... Ergens langs die weg moest ik ook nog eens plassen, best lastig als bijna overal mensen aan het werk zijn. Met al dat gehobbel was het toch echt wel nodig. Bij de een na laatste stopplaats was een iets lager gelegen stuk grond uit het zicht, gelijk maar gebruik van gemaakt om de blaas te legen. Het volgende stuk reed toch veel relaxter. Na ongeveer 40 kilometer kwamen we weer bij het asfalt aan. Nu was het nog ongeveer 30 kilometer over de RN6 naar Antisirabe.

Ook het rijden over deze weg is een uitdaging. Auto's houden zich niet aan hun eigen kant van de weg, net zoals de vrachtwagens dus opletten geblazen. Eenmaal in de dorpen is dat helemaal, hier zigzaggend iedereen om de gaten, je weet dus nooit waar ze heen gaan. In Antisirabe kreeg je daarbij nog veel meer riksja's erbij, de fiets en ouderwetse gelopen riksja. Je krijgt een idee dat de meeste inwoners geen zin hebben om te lopen. Frank onze gids heeft jaren in deze stad gewoond, dus voordat we bij het hotel aankwamen kregen we eerst een rondje langs de bezienswaardigheden. Iets voor 13:00 waren we in het hotel. Eerst geluncht en daarna de tassen naar de kamers gebracht en een douche genomen. Intussen was Pat zijn afstandsbediening kwijt van de camera, dus weer naar boven om te zoeken. Uiteindelijk wel gevonden, alleen had de monteur hem om Gertjan zijn motor gedaan en niet om die van Pat.

De rest van de middag was het tijd om de stad te verkennen. Eerst weer wat miljoenen gehaald, oh nee maar 600.000 meer was niet mogelijk. De automaten schijnen maar 40 briefjes per keer te geven, dus naar wat er in de automaat zit kan je 40 * 5.000 of 40 * 20.000 of alles wat er tussen zit halen. Nu waren het 5.000jes dus kreeg je max 200.000 per keer. Wij hadden ook nog de pech dat de automaat werd schoongemaakt toen we voor de derde keer wilde pinnen. En er stond maar een klein rijtje te wachten achter ons..... Na het schoonmaken kwamen er wel opeens 20.000tjes uit. Eenmaal rijk gingen we op zoek naar een telefoon winkel voor een simkaart, ook hier stond een rij. Gertjan en Judith hebben hierin gestaan, wij zijn verder de Avenue over gelopen. Uiteindelijk hebben we met zijn allen nog wat gedronken in een restaurant. Rond 17:00 zijn we terug gelopen naar het hotel.

Van Antananarivo naar Ampefy

Vandaag gaan we echt op weg. Weer om zeven uur ontbijten en om acht uur met de taxi naar de motorzaak. Vandaag niet met drie taxi's maar met vijf, al de bagage die mee gaat op reis moet nu mee. Bij de motorzaak duurde het nog meer dan een uur om alle motoren klaar te krijgen, wachten duurt lang. Eindelijk gingen we dan op weg, na nog geen kilometer waren we al een deel van de groep kwijt. We reden van de motorzaak naar de rotonde, deze lukte nog met alle, de volgende namen we drie kwart en daar verloren we 6 personen van de groep. Na de rotonde nog gewacht, maar helaas geen medereizigers. Frank is nog terug gereden, maar zag ze niet meer. Het verkeer staat hier ook helemaal vast, soms met gevaar voor eigen leven inhalen. Daarna met zijn vieren doorgereden tot de benzinepomp. Na meer dan uur kwamen ze aan. Ondertussen nog wat telefoon verkeer, vijf waren met elkaar maar dan miste we er nog één. Later hadden de vijf die ene gevonden, Leo stond met pech langs de kant. Nadat de motor was omgeruild, zijn ze met meerdere gidsen naar ons komen rijden. Bij de pomp nog even een cola gekocht nadat iedereen er was, Pat had het geld en die zat bij de achterblijvers.

Na de benzinepomp gingen we de R1 op, dit is een mooie asfalt weg. De eerste kilometers gingen nog wel door de stad, zig zag gingen we door de file met auto's, vrachtwagens, karren en al het andere wat kan bewegen. Dit was een geweldige belevenis. Na 25 kilometer kwamen we bij het Maki opvangpark aan. Na het bestellen van de lunch kregen we een rondleiding door het park. Pat heeft de rondleiding niet meegemaakt, hij voelt zich niet zo lekker vandaag. Tijdens de rondleiding leerden we van alles over de verschillende soorten maki's en plantensoorten. Er zijn maki's die op vier poten lopen en ook sommige op twee poten. In het park zijn ook een aantal jongen, geweldige dieren om te zien. Na de lunch gingen we weer verder over de R1. Na ongeveer vijftig kilometer was er nog een tankstop. Hierna zou het nog twintig kilometer zijn tot de afslag naar de waterval. De weg er naartoe was heel hobbelig en zanderig. Keuzes maken wel of niet. Uiteindelijk wel gegaan. De weg viel best mee. Bij de slagboom eerst betalen, dan naar de parkeerplaats. Op de parkeerplaats kregen we een gids die ons zou leiden naar de waterval. Het dorp bij de waterval heeft electriciteit door het water. De waterval stelde niet veel voor, maar leuk om te zien. Na het bezoek, weer terug over de bumpy road. Eenmaal weer op de weg, was het nog een klein stukje naar het hotel. Het ziet er geweldig uit, zo langs het kratermeer. Nog even een landingsbiertje gedaan, terwijl Pat al ging douchen en rusten.

Rondje Antananarivo op de motor

Om half zeven ging de wekker, vakantie en uitslapen dat is er bij ons niet bij. Zeven uur aan het ontbijt en om acht uur waren de taxi's er om ons naar de motorzaak te brengen. We verdeelden ons over drie taxi's, de luxe namen wij met zijn vieren en de rest verdeelde zich over de overige. Eenmaal bij de motorzaak bleek dat we toch wel iets te vroeg waren. De motoren stonden nog niet buiten, de monteurs waren er nog niet. Je moet ook niet alles verwachten op een maandagochtend. Er was een ruime keuze uit motoren, de nieuwe KTM's kregen we niet mee maar wel nieuwe Honda's XR 190. Ik heb gekozen voor een Honda, hier kan ik tenminste bij de grond. Een WR rijdt wel lekkerder maar daar kan ik net niet met mijn voeten bij de grond. Mijn motor heeft 53 km op de teller staan, 1000 km beurt slaan we over denk ik....

Nu we de motoren hebben, moeten we voor vandaag nog kleding zien te vinden. In de achter gebleven voorraad vind ik een helm, knie beschermers en een body protector. Van Judith had ik handschoenen geleend, dus we kunnen rijden. Op de handschoenen na is alles een beetje groot, dus af en toe wat hijsen hoort erbij vandaag. Nadat de grote baas van de motorzaak aan was gekomen konden we oppad. Eerst de motoren voltanken en water kopen dan komen we de dag wel door. Daarna de volgende uitdaging, in de spits de stad uit komen. Dit was een kruip door sluip door gebeuren. Daar waar de politie op de rotonde stond, reed de gids gewoon door.... Geen idee wat de regels hier zijn, maar volgens mij hoor je te stoppen. Eenmaal de stad uit werd het rustiger rijden, wel gelijk aangereden zand maar goed te doen. We reden tussen de rijstvelden door, op dit moment wordt de jonge rijst geplant voor de tweede oogst. Het is dus heel erg groen overal. Langs de weg kom je de Zebu tegen, dit zijn van oorsprong Indiase koeien. Het rundvlees wat je hier kan kopen, is van de zebu. Onderweg was mijn rechter achterknipperlicht al los gekomen, hij bungelde aan het draadje. De monteur heeft dus gelijk wat te doen bij de eerste stop.

Rond elf uur kwamen we op de Blue Hill aan, hier staan de overblijfselen van het paleis van de koning. Rond Antananarivo staan 12 heuvels, de koning had dus ook 12 vrouwen. Op iedere heuvel had hij één vrouw, welke af en toe naar het kasteel mocht komen. Voor we naar het paleis gingen, kreeg Frank nog een telefoontje dat onze tassen in het hotel waren (eerst zien dan geloven, maar ziet er wel goed uit). Bij het restaurant ons eten besteld en daarna de heuvel op naar het kasteel. In het kasteel hebben we een rondleiding gekregen en dus wat cultuur op kunnen snuiven. De heuvel en het kasteel zijn UNESCO cultureel erfgoed. Eenmaal weer terug bij het restaurant, werd het eten vrij snel geserveerd. Pat had pasta met Zebu en ik een sandwich ei, smaakt allemaal goed.

De terugweg was wat technischer rijden dan de heenweg. Leuke afdaling naar beneden en een smalle stenen brug over een kanaaltje. De brug was niet breder dan 40 cm met daarna een leuk afstapje. De gids/ monteur heeft een aantal motoren over gereden en Pat de mijne. Die van zichzelf liet hij de gids doen, heel de tijd slaat de motor af dus voor het geval dat liet hij het aan hem over. De heuvel op maakte daarna de eerste val van de reis. Een van de Noren ging onderuit en de motor maakte nog een extra salto, gelukkig is alles goed afgelopen. Ik reed zelf naar boven, maar heb achteraf nog wel een duwtje gekregen van de gids. De route verder was leuk om te rijden. Inmiddels zakten wel mijn knie protectors steeds naar beneden, staan op de motor was daarmee geen succes. De wegen met kuilen waren vandaag dus iets minder aan mij besteed. Morgen nieuwe dag, nieuwe kansen en eigen kleding. Terug de stad in was voor Pat een drama. Als hij gas maar minderde sloeg de motor af en daarna starten was niet zo gemakkelijk. Morgen krijgt hij een nieuwe motor, hopelijk is die beter. Judith haar knipperlicht was inmiddels ook los, die kan zo dadelijk gemaakt worden.

In het hotel was het tijd voor het landingsbiertje. En onze tassen waren er, Joepie!!! Lekker douchen, haar wassen en schone kleren aan. Het volgende uurtje was dus tassen uitpakken en alles rangschikken voor morgen. Om half zeven was het verzamelen om te gaan eten, vandaag Italiaans. Eenmaal in het restaurant hebben wij een lokaal gerecht op met varkensvlees en agave bladeren. De lokale keuken smaakt goed moet ik zeggen. Morgen om zeven uur ontbijten dus weer vroeg onder de wol.

Dagje Antananarivo

Vanmorgen uitgeslapen tot half tien, of kan ik beter zeggen geslapen tot. Voordat we gisteren op bed lagen was het ook al ochtend. Om tien uur nog even een ontbijtje naar binnen gewerkt. Van dit soort ontbijt kunnen we wel leven de komende drie weken. Bij de receptie zagen we tandenborstels te koop staan, een euro voor een borstel en een euro voor tandpasta. Gelijk maar gekocht en onze tanden gepoetst. Om elf uur kwamen de Noren ook bij ons hotel aan, nu is de groep compleet. Na de kennismaking zijn we naar het centrum gelopen. De stad ligt op een berg dus de straten in het centrum zijn met trappen aan elkaar verbonden. Eerst zijn we naar Independence street gelopen. Aan het eind van de straat ligt het station, deze stamt uit de Franse tijd. In totaal liggen er een aantal spoorlijnen door Madagaskar. Voor sommige moet je wel geduld hebben, de reis kan zomaar 20 uur duren... Ook is er een trein op luchtbanden, de Michelin trein. Van de drie Michelin treinen is er nog één nog actief.
Daarna zijn we naar de markt gegaan. Omdat het zondag is, is de markt zelf dicht maar eromheen is er genoeg te beleven. Omdat dit een stad met veel toeristen is, zijn hier ook bedelaars. Als we eenmaal onderweg zijn, moet dit veel minder worden. Heel bijzonder is het centrum niet, de lucht echter wel (hangt een smerige pis lucht).
Aan het eind kwamen we bij een restaurant uit met een leuke tuin. Frans heeft eerst uitleg gegeven over de inhoud van de reis, de cultuur en de hygiëne. Daarna heeft hij het vliegveld gebeld of onze koffers in het vliegtuig zaten wat nu vanuit Frankrijk onderweg is. En als het goed is, zijn ze onderweg. Ik juich pas als ze in het hotel staan morgen. Morgen zal het met geleende spullen rijden worden....
Na de uitleg hebben we de lunch besteld, Judith en ik hadden een gerecht uit Madagaskar. Was een lekker soepje met Zebu en rijst. Na de lunch nog maar wat geld gepind, je bent hier gelijk miljonair. Voelen we ook een keer hoe dat voelt. Daarna zijn we terug gegaan naar het hotel.

Amsterdam naar Antananarivo

Gisteren is onze vakantie dan eigenlijk begonnen. Onze laatste luxe nacht in een hotelkamer, ook al is de nacht kort we moeten er wel van genieten. Om vijf uur vanmorgen stond het busje voor om ons naar het vliegveld te brengen. De vlucht gaat vandaag via Parijs naar Nairobi om tenslotte in Antananarivo aan te komen vannacht.

In Amsterdam nog twee medereizigers getroffen die dezelfde vluchten hebben als ons. Met zijn zessen komen we de wachttijd wel door.  Het eerste deel van de reis ging voorspoedig. In Parijs hebben we onze tassen uit het vliegtuig zien komen, dus ze zijn samen met ons op weg (tot zover). Op Parijs hadden we meer dan twee uur overstap tijd. We zijn met zijn allen koffie gaan drinken. Bijna waren we nog te laat met inchecken, bij de last call kwamen we bij de gate aan. Door de gate moesten we nog een aardig stuk rijden met de bus, wat we in Nederland taxiën reden we hier met de bus. Snel instappen en op naar Kenia.

In Nairobi hebben we wat vertraging gekregen, er stond nog een vliegtuig op de landingsbaan. Beter maar even een doorstart maken. Hier hadden we iets meer dan een uur aan overstap tijd, toen we uiteindelijk door de douane waren. Helaas had dit vliegtuig een half uur vertraging. Uiteindelijk hebben we dit wel weer ingehaald onderweg. Van Nairobi naar Antananarivo was nog twee uur veertig vliegen. Eenmaal in Antananarivo werd je temperatuur gemeten voor je naar binnen mocht in de aankomsthal. We werden goedgekeurd en mochten door naar de immigratie. Na de immigratie, kwam de visumdienst en om iedereen bezig te houden mocht de douane ook nog een blik werpen in je paspoort. Maar we mochten het land in. Toen was het wachten en nog eens wachten pn de bagage. Helaas die zat niet in het vliegtuig, dus maar een claim indienen. Van de zes mensen was er maar één koffer aangekomen. Na de claim konden we eindelijk naar het hotel, rond vier uur vannacht waren we daar eindelijk.

Voorbereiding voor de reis

Als je de reispapieren in de bus krijgt, dan komt het toch allemaal snel dichterbij. Afgelopen week was het zover. Het handboek, tickets en landkaart voor onze reis naar Madagaskar kwamen in de bus. Dat is voor mij de trigger om te beginnen met het echt voorbereiden.
Inmiddels hebben we beide een nieuwe zomer motorjas gekocht (met de tropische temperaturen hier in Nederland ook best handig). Dit keer maar iets meer geld uitgegeven, maar dan heb je ook wat. 

Dan maar is de checklist doornemen voor wat we nog niet in huis hebben. En wat ook belangrijk is om te kijken of alle inentingen nog geldig zijn. Entingen zijn niet allemaal meer geldig, dus morgen maar is kijken of ze me lek gaan prikken. Dan nog de nodige malariapillen en fragmin (eenmaal trombose is wel genoeg, nu dus maar iedere vlucht bloedverdunners spuiten) verzamelen. Verder staan er op ons lijstje nog wel wat alledaagse dingen maar dat komt vast wel goed. Komende weken maar bij elkaar sprokkelen.

Onze vlucht gaat via Parijs naar Madagaskar, we zijn dus aardig wat uurtjes onderweg. Op Madagaskar gaan we een groot aantal dagen met de motor rondrijden. Ik heb er nu al zin in. Hieronder zie je ons reisschema.

Komende weken eerst nog lekker met de motor onderweg in eigen land. Rondje IJsselmeer en Elfstedentocht. Daarna nog een weekend leren paragliden en na dit alles zijn we wel toe aan een welverdiende vakantie.

Nog effe geduld maar onze reisverhalen komen eraan!!